Είναι όλη μέρα στο ίντερνετ. Τί να κάνω ;
Είναι γεγονός ότι έχει αλλάξει εντελώς η επικοινωνία στην σημερινή εποχή. Μια καλή απάντηση στην ερώτηση αυτή, είναι αρχικά, να προσπαθήσουν να σκεφτούν οι γονείς πως σχετίζονται με τα παιδιά τους. Έχουν άμεση επικοινωνία; Και κατόπιν, έχουν καλή επικοινωνία; Συζητάνε; Περνάνε όμορφες στιγμές μαζί; Δεύτερον, είναι σημαντικό να διερωτηθούν οι γονείς, αν έχουν αυξημένη κοινωνικότητα και άμεσες επαφές με φίλους και συγγενείς, ή μήπως είναι και οι ίδιοι στο διαδύκτιο όλη μέρα; Τέλος, είναι καλό να εξετάσουμε την γενικότερη ποικιλία ερεθισμάτων και δραστηριοτήτων που υπάρχει σε μια οικογένεια. Για παράδειγμα, διαβάζουν οι γονείς κάποιο βιβλίο; Υπάρχουν άλλες πνευματικές και κοινωνικές δραστηριότητες, οι οποίες να φέρνουν ευχαρίστηση;
Σαφώς τα παιδιά επηρεάζονται από το σύνολο των κοινοτήτων που ζουν, στη σημερινή εποχή, από το σχολείο, τους συμμαθητές τους. Επηρεάζονται και από την οικογένειά τους πάρα πολύ.
Μέσα από τη θεραπεία, οι γονείς μπορούν να μάθουν επιπλέον τρόπους προσέγγισης και επικοινωνίας με τα παιδιά.
Πρέπει να υπάρχουν τιμωρίες;
Ναι, όχι όμως με την έννοια που είχαν πριν από 20-30 χρόνια. Συχνά μπορεί συμβεί να μην κατανοούμε πότε έχουμε εξαντλήσει την αυστηρότητά μας.Αυτό δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στα παιδιά. Τα παιδιά στην ουσία χρειάζονται μια κατεύθυνση, όπου να γνωρίζουν πως κάποιες πράξεις έχουν συνέπειες. Να κατανοήσουν τα όρια. Για να μάθουν κάτι τέτοιο, οι συνέπειες πρέπει να είναι άμεσες σύντομες κατανοητές και να μην φέρνουν παραπάνω δυσφορία στο οικογενειακό πλαίσιο. Το παιδί χρειάζεται συνεπώς να μάθει. Και μάθηση με εξαντλητική συνέπεια ή τιμωρία δεν μπορεί να συντελεστεί. Η πολύ μεγάλη αυστηρότητα έχει συνήθως το ίδιο αποτέλεσμα με την ανοχή στα πάντα. Υπάρχουν μέθοδοι στην συστημική θεραπεία που μπορεί να βοηθήσει τους γονείς να είναι ταυτόχρονα κοντά στο παιδί και την ίδια στιγμή να μπορούν να θέσουν κάποιους κανόνες χωρίς εξαντλητικές μεθόδους.
Είναι καλό για το παιδί να κοιμάται μαζί μας το βράδυ, στο ίδιο κρεβάτι;
Όχι, δεν το βοηθάει σε τίποτα, μετά το πρώτο εξάμηνο της γέννησής του. Κυρίως στην αυτονόμησή του, και στην αίσθηση ασφάλειας τους εαυτού του. Επίσης έτσι καταργούνται τα όρια μεταξύ γονιών και παιδιών, με αποτέλεσμα να υπάρξουν εντάσεις στις σχέσεις τους. Επιπλέον δυσκολεύει την σχέση του ζευγαριού, που αποστερείται εντελώς τον ρόλο του ζεύγους και επαναπαύεται στον ρόλο του γονέα. Υπάρχουν μέθοδοι που μπορεί με ασφάλεια και θετικότητα το παιδί να αποχωριστεί τους γονείς και να νιώθει καλά στο δικό του κρεβάτι.
Διαφωνίες γονιών μπροστά στο παιδί. Του κάνει καλό;
Δεν υπάρχει η τέλεια σχέση. Σαφώς και θα υπάρχουν στιγμές διαφωνίας στο ζευγάρι. Αν προσπαθήσει ο ένας γονιός όμως να πάρει το ρόλο του ελαστικού και ο άλλος το ρόλο του αυστηρού, όσον αφορά κάποιους κανόνες μέσα στο σπίτι, τότε οι διαφωνίες αυτές, έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο παιδί. Πιθανώς το παιδί έτσι να μάθει πως δεν χρειάζεται να ακούει καμιά σας οδηγία ή πως δεν υπάρχει κανένας κανόνας στο σπίτι, αφού οι δυο γονείς έχουν αντίθετη άποψη. Υπάρχουν μέθοδοι που μπορούν να σας βοηθήσουν να συμφωνείτε σαν ομάδα στο παιδί για θέματα κανόνων, πειθαρχίας. Επιπλέον με την συστημική θεραπεία μπορούν οι γονείς να βοηθηθούν και να μειώσουν τις μεταξύ τους εντάσεις.
Επικριτικά σχόλια και επιβράβευση: Μα θα πρέπει να του λέω μπράβο επειδή κάνει το αυτονόητο, επειδή κάνει την μόνη δουλειά που έχει, απλά και μόνο επειδή πάει σχολείο δηλαδή;
Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ούτε χρειάζονται υπερβολές. Κανένα παιδί δε χρειάζεται μπράβο, κάθε λεπτό και κάθε μέρα που ολοκληρώνει κάτι. Και σαφώς δεν είναι ανάγκη να του υπενθυμίζετε, με επικριτικό τρόπο, πως είναι ακόμη πολύ μικρό για να αποφασίζει, και πως η δικιά σας άποψη είναι πιο πάνω από την δική του. Οι επικρίσεις προκαλούν αταξία, χάος, εκνευρισμό, θυμό, ανασφάλεια, γεννούν ένα πλαίσιο επιθετικότητας και διαμάχης. Το αποτέλεσμά τους είναι πρόσκαιρο και συνεπώς δεν θα μπορέσει να αλλάξει κάποια αρνητική ίσως συμπεριφορά. Όσες επικρίσεις κι αν κάνετε, όσο δυνατά και αν φωνάξετε. Είναι μια ακόμη μορφή τιμωρίας για το παιδί.
Τα θετικά σχόλια από την άλλη, έχουν μόνο ευεργετικές επιδράσεις. Αυξάνουν την αίσθηση εμπιστοσύνης στον εαυτό, αυξάνουν τις πιθανότητες να πετύχετε να αλλάξει την συμπεριφορά του, προς το καλύτερο, και δημιουργούν το απαραίτητο αίσθημα ασφάλειας. Είναι η αποδοχή, η αναγνώριση μιας επιτυχίας που ίσως κατόρθωσε, έπειτα από έναν καλό βαθμό που πήρε, κ.ο.κ. Είναι πιο πιθανό να πετύχει κάτι στο μέλλον, να προσπαθήσει να διαβάσει περισσότερο για ένα διαγώνισμα, έπειτα από ένα θετικό σας σχόλιο.
Αν είστε φειδωλοί στα θετικά σας σχόλια, τότε καλό είναι να είστε και στα επικριτικά. Επιπλέον καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας, πως οι επικρίσεις είναι μια μορφή τιμωρίας. Πόσες τιμωρίες θεωρούμε ότι μπορεί να αντέξει ένα παιδί;
Υπάρχουν τρόποι που μπορούν οι γονείς να ενισχύσουν ένα παιδί με την συζήτηση, χωρίς επικριτικά σχόλια.